8/6/2009 - rol

rol yapmaktan bıktım artık. insanların beni dengesiz olarak tanımlaması korkusundan... 2 ay oturduğum yerden kalkacak dermanım olmadan, çaresizlikler içinde boşluğa düşmek... zırvalanan intihar cümleleri, kendime verrdiğim zararlar... sonra birden her şeyi unutup geçmiş iki aya bakarak kendimi rezil ettiğimi düşünüşüm, kahkalar, gezmeler, tozmalar, yerimde duramamalar.. ve sonra yine bir depresiflik... ve sonra yine aynı şeyler... hayatımın içine etmiş , eden ve daha fazla etmesine gücüm kalmamış boktan bir kısır döngü.

artık hepsini içimde yaşıyorum. ne dengesiz bir insan olmak istiyorum insanlarım gözlerinde, ne de yakın çevremin fark edip beni doktora,psikoloğa götürmelirini istiyorum. üzülmemelerini de istiyorum belki. üzülmek...

18/11/2008 - sonbahar,yalnızlık

 geldi yine, zaten hangi yıl aksatmıştı ki, hangi sene gelmemezlik yapmıştı ki. özlemimin doruk noktasında, takatimin tükendiği yerde başladı titreten, türyleri diken diken eden, insana kendini hissettiren rüzgarının sararmış yaprakları dökmesiyle.

 yine unutmamış en sevdiğim şeyi, her sene olduğu gibi yine getirmiş hediyesini:yağmur taneleri. sarı güzelliğin arasından dalıp dalıp geçme vakti, saatlerce yürüyüp durduğunda neler düşündüğünü hatırlayamama vakti. çok özledim lan...

 ne minübüs,ne ücretsiz ring,ne otostop. alacakaranlık vakti sis çökmüşken beytepeye. kaptırıp yokuştan köprüye doğru,seyrine dalıp manzaranın en çökük halimle. onu hissederken,onunda beni hissettiğini bilerek,bana en çok değer veren varlığın içimde olduğunun farkına varmanın verdiği keyifle... birlikteyim yine onunla:ey yalnızlık. niye uzak durdun bunca gün benden, neden onu bekledin söyle, neden sonbahar?

6/6/2008 - Vanilla Sky

    tam yılını hatırlamıyorum sanırım bi 3-4 sene öncesiydi.yatmadan önce son kez kanalları gezerken  bi tv de yeni başlayan film dikkatimi çekti isminden dolayı,sonra izlemeye başladım.izledikce önceden sahip olduğum paranoyalarla örtüşen senaryo karşısında dumur oldum.içindeki aşk sahneleri,eziklik de üstüne binince  filmin sonunda gözelerim dolu,tüylerim diken diken bi şekilde başımı yastığa koydum.uyuyamıyordum,o andan itibaren sanki bitkisel hayattaydım.sabah olmuştu ve ben gözümü bile kırpmamıştım gece boyunca.o sabaha dair hatırladığım tek şey teknik serviiiiiisss diye bağırmamdı.ama ne gelen oldu ne giden belkide orjinal dilinde bağırsam diye düşünüp tech suppoorttt diye bağırdım yine bişey yokdu.sonra hayatımın bilinçaltımın ellerinde olmadığını,ve  hayatımı teslim ettiğim kişilerin  bilinçaltımın oluşturduğu pislikleri temizlemeye gelmeyeceğini anladım.

bugün film arşivimi karıştırırken elime geçti film.hemen izledim bulur bulmaz.ve  filmin sonunda yine bağırmak istedim,artık hayatım daha b.ktandı ve giderekde bu b.k çukuruna batıyodum.son kez "-uleynn bi kere daha bağırıyım belki  ilk bağırdığım gün izin günlerine felan dek gelmiştir" gibi saçma bi düşünceyle bağırdım,hala burda yazıyorum...